Selecteer een pagina

25 september 2017 zegt de kalender … 

Wat is de tijd gevlogen. Mijn winkeltje Superette Ninette is bijna een jaar open. Ik sta soms nog steeds voor mijn etalage en geloof het  niet.
Het afgelopen jaar heb ik hard gewerkt, keihard gewerkt. Alle dagen zo goed als van 8 uur ‘s morgens tot minstens 21u ‘s avonds. Elke dag, ook in het weekend. En nu komt de drukste periode er pas aan. Maar het is zoals ‘ze’ zeggen … het voelt niet als werken. Ik heb toffe klanten ontmoet, fijne vriendschappen gesloten, knappe relaties overgehouden met o.a. leveranciers & ontwerpers, sympathieke collega’s en buren er gratis bij gekregen en vooral ‘genoten’ van elke seconde tijd in mijn winkel! 

Thuis word ik regelmatig op mijn vingers getikt en in de zetel getrokken door mijn dochters. Ik zou meer moeten rusten. Ze hebben gelijk. Tijdens een drietal jaar voordat mijn winkel opende, ben ik door een heel zware periode gegaan en ze willen uiteraard dat de mama zich goed verzorgt. Omdat het een lange weg te gaan was …

Ik kreeg de stempel Fibromyalgie. Een ‘onzichtbare’ ziekte die heel zwaar doorweegt en die door velen niet erkend wordt. Ik ben altijd blijven werken en doorgaan waardoor ik vond dat ik ook recht had op leuke dingen. Uiteraard is dat niet goed. Al zolang ik me kan herinneren kamp ik met zware ontstekingspijnen in mijn gewrichten en spieren. Ik heb in zowat elk gewricht spuiten gehad, tot mijn kaken toe. Uiteindelijk heb ik moeten leren om ermee om te gaan en er rekening mee te houden. Een wekelijks bezoek aan mijn kinesist en een rust na een drukke lange dag, brengt me al ver! Ook een stoel achter mijn toog helpt af en toe.

Er werd huidkanker geconstateerd. Een operatie volgde om de kwaadaardige tumor weg te snijden. Na een half jaar ging ik naar een andere chirurg voor een esthetische vraag en kwam ik er geheel toevallig achter dat de chirurg de snijranden van de tumor niet had weggenomen. De eerste chirurg had gewoonweg zijn rapport niet gelezen … Hard om dragen. De tumor was terug serieus gegroeid. Terug onder het mes. Een derde operatie en verschillende sessies laseren volgden om esthetische redenen. Het is nl. niet zo fijn om grote littekens in je aangezicht te hebben. Gelukkig heb ik geen chemo of bestralingen moeten krijgen. Ik kan je echter verzekeren dat je leven stil staat als je niet weet wat de resultaten zullen zijn van je bloed, je weefselonderzoek, …

Ontslag na 23 jaar dienst met de nodige verwikkelingen, twee jaar slechte nachtrust, twee voeten gebroken op twee dagen (dat doet toch werkelijk niemand na!), veel extra kilo’s door medicatie en eigenlijk kan ik nog wel even doorgaan…

Waarom mezelf zo blootgeven denken jullie misschien? Wel, omdat ik me nergens voor hoef te schamen, omdat mijn karakter heel open is én omdat Kathleen, een lieve vrouw met ongelooflijk veel ideeën en een goed hartje op een gegeven moment met haar project mijn winkel binnen stapte. Onze maatschappij heeft soms moeite om met mensen om te gaan die zich na een slepende periode proberen te reïntegreren in hun werk-, privé- en sociale omgeving. Er zijn zoveel factoren die het voor deze groep van mensen moeilijk maakt.  Een manier vinden om te kunnen communiceren met mensen die dezelfde ervaringen hebben. Of net niet willen communiceren over hun ervaringen maar gewoon kunnen aansluiten bij leuke activiteiten zonder die stempel steeds te moeten dragen. Financiële beperkingen. En ook hier kunnen we nog een tijdje doorgaan… Kathleen vroeg me of ik wilde bijdragen aan haar vrijwillige project en dat doe ik met heel veel plezier, samen met vele anderen.

Neem eens een kijkje op www.lostenco.be wat Kathleen en co op vrijwillige basis op poten aan het zetten is! Fantastisch dat vele mensen hun schouders mee onder dit project willen zetten. Dikke duim aan Kathleen en alle mensen die zich op een bepaalde manier inzetten voor anderen

 

 

 

Pin It on Pinterest

Share This